DUIKTEAM

Hemmoor: Diepe duiken

Jaarlijks gaan de watergeuzen naar de Kreidesee in Hemmoor.

Deze voormalige krijtrotsafgraving staat bekend om de diepte van 60 meter, het heldere water en veel onderwater objecten, waaronder een vrachtwagenlaadstation.

Kwart over 6 gaat de wekker. Een beetje langzaam stap ik onder de douche. Ik word er niet minder slaperig van dus aankleden gaat ook langzaam. Beneden het koffiezetapparaat aan voor een thermoskan zwart goud en de duikspullen uit de garage gehaald. Met zuurstoffer, EHBDO, vakantiestoeltje en de rugzak met eten en drinken is het een hele verzameling.

Kwart voor zeven staat Gert voor de deur en na inladen zijn we op weg naar het tankstation bij Meedenertol. En als ik zeg “tankstation”, dan bedoel ik ook tankstation. Voor de duidelijkheid; zo'n station waar je tanken kunt.

Om 5 over 7 rijden de parkeerplaats op waar Wim en Jerry, Bernadette, Edzer en Anneke al staan te koffiedrinken en ontbijten. Vlak na ons komen ook Jan en Johan aan rijden. Nog even wachten en weg zijn we. Op verzoek rijden wij voorop omdat ik met Mark Helmink op de motor naar Denemarken ‘binnendoor' gereden ben en die route langs Hemmoor ging. Voor de zekerheid nog een routeplannertje uitgedraaid, hoewel het meeste op herinnering en herkenning gaat. Na 3 kwartier komt Wim langszij en wordt er uitgebreid gebaard dat er getankt moet worden (?). Ik geef een ‘1' en wijs naar rechts en de o.k.tekens komen van de linker rijbaan. Maar ja. Noord Duitsland staat bekend om een minimaal aantal tankstations langs de snelweg (Dat weet iedereen! Toch?).

Bij Westerstede van de Autobahn af en in noordoostelijke richting naar Varel en Jade(rberg). Een prachtige kronkelweg, hoewel je daar op de motor meer plezier aan beleeft dan in de auto. Geen tankstation. Even later heftig geknipper met de lichten en dus maar even stoppen. Er moet nu echt getankt worden, want het tellertje staat al op nul.

Terwijl we praten valt de auto stil. Hilarisch gegrinnik. In no-time tovert Wim een trekoog te voorschijn (Had je hem klaar liggen?) om voor i n de auto te schroeven. We slepen de auto het fietspad op. Wim stapt bij Jan in en ze rijden naar Varel. Terwijl wij uitgebreid koffiedrinken en broodjes eten (behalve Johan want zijn spullen zijn onderweg naar Varel) komen ze een half uur later terug met 3 tankjes verse diesel. Eem startn en daar gaan we weer. Half uurtje naar de Wesertunnel, naar het noorden langs Bremerhaven en dan weer oost langs Debstedt en Bad Bederkesa met een grote burcht op een heuvel in het vlakke landschap.

Om half elf zijn we dan toch in Hemmoor en rijden de camping op. Voor het luttele bedrag van € 9,50 p.p. hebben we toegang en verkennen we toilet en waterkant. Hier is het een komen en gaan van zwetende rode koppen in duikpakken. Voor de verandering is het dan ook prachtig weer weer. Nadat we Wim nog 23 keer voorzichtig herinnerd hebben aan zijn ochtendactie prepareert iedereen zijn duiksets (dubbele kranen, eerste trappen en tweede trappen). Met Jan, Johan en Gert is het voornemen om gebruik te maken van de mogelijkheid meer dan 5 bar te ervaren (bij nummer 4 in de tekening). Na een halve liter zweet liggen we in het water en nemen het plan nog eens door. O.k.

Onder water is het helemaal niet helder. Alles en iedereen stapt hier bij het straatje te water (bij E1). Je kunt gewoon doorlopen en de weg loopt onder water gewoon verder met stoeprand en al. Veel krijtstof dus. Op 5 meter wordt het helder en daar is het eerste platform (nummer 6), op 10m de auto (nummer 5) en op 12 meter het tweede platform. Hier slaan we linksaf komen bij de rand van de afgrond op 15 meter. Ik stop met flipperen en zweef de rand voorbij. We kunnen een flink eind omlaag kijken, genoeg voor een licht gevoel van hoogtevrees. Heel apart! Jan kijkt Johan aan. Voelt zich niet helemaal o.k. en ademautomaat blaast wat. Vandaag niet dus. Gert heeft dit voorjaar nog niet veel gedoken en klaart wat langzaam. Aangezien het nu snel naar beneden gaat gebaar ik buddy's te ruilen.

Ondanks de teleurstelling begrijpt iedereen het meteen. Jan en ik kijken elkaar aan, duimpje naar beneden en o.k. Nog 10 meter moet ik bewust klaren maar daarna gaat dat moeiteloos met slikken. Elke 5 meter o.k. (maar dan een ander gebaar). Mijn record uit Oostvoorne voorbij. Ik gebaar dat het water kouder wordt, maar alles o.k. 30, 35, 40, 45m. Ik vraag me af waarom het zo gemakkelijk gaat. Het vest zit ruim (eigenlijk is het pak dunner geworden). De helling wordt minder steil. Ik doe mijn lamp aan. Het helpt nauwelijks. Er is voldoende licht. Het water is kraakhelder. Niet ver onder ons (dat was nog 5 meter!) zand met een autoband. De bodem? Nee die zat toch op 60 m? (Bij de wand is dat 55 meter) Ik kijk nog eens bewust op de computer. 50m! Ik kijk Jan aan, beide o.k. Ik kijk weer naar de bodem en direct daarna ‘slaat het me in het gezicht'. Het lijkt wel of ik alles vergroot zie, de band lijkt dichterbij te komen, de stand van m'n ogen lijkt veranderd, ben ik m'n lenzen kwijt? Nee, alles is wel scherp. Ik registreer bij mezelf een inwendig alarm ‘ik moet hier weg, dit is niet goed voor je!'. Dit is de stikstofnarcose, maar ik voel dat er mee om te gaan is. Ik schakel over op systematisch en actief nadenken bij wat ik doe: ‘naar boven, maar rustig aan, een beetje hoger zal het weer over gaan'. Ik tik Jan aan en gebaar ‘naar boven'. Terwijl hij zich omdraait heb ik het gevoel dat hij hier nog even wil gaan rondzwemmen. Dat dus niet! Geen paniek, gewoon stijgen. Oh ja, ook op Jan letten! Maar hij kijkt strak op z'n computer en begint te stijgen. Ik kijk ook op m'n computer en zie dat er rustig aan halve meters af gaan. Dat gaat goed. Ik voel m'n hart bonken in m'n borst en m'n slapen. Ik begrijp dat duikers hier in paniek zouden kunnen raken. Rustig verder. Heen en weer kijkend van computer naar Jan zie ik dat hij nog steeds strak op z'n computer kijkt.

Bij 40 meter is het over. Ik ben weer helemaal helder, het rare gevoel is weg. We kijken elkaar aan en o.k. Nu kijk ik zelfs rustig om me heen, maar we zien niet anders dan de helling en door graafmachines afgeknabbeld krijt. Boven ons is de overgang tussen krijtwand en het licht nauwelijks te zien. Door de eentonigheid van de wand lijkt het lang te duren voordat we weer bij de rand komen (dat was maar 3 minuten). Over de rand zien we meteen andere duikers bij het platform van 12 meter. Bekenden? Nee.

Omdat we maar heel kort beneden zijn geweest en daarna meteen omhoog zijn gegaan is de hele duik binnen nultijden geweest. Nu is het zaak veiligheid in te bouwen door het laatste stuk wat ‘te rekken' zodat het lijf kans krijgt meer stikstof kwijt te raken. We zwemmen over de weg terug naar de instap en treffen het zeilbootje met in de kajuit de op tafel vastgeschroefde bordjes en bekertjes. Grappig!

Links van ons de kale bomen met zo nu en dan witte baarsjes (albino's of te veel krijt gegeten?). Even later de auto en op het laatste platform (5m) nemen we 5 minuten veiligheidsstop. We gaan erbij zitten en zwaaien naar voorbijgangers. Aan de overkant nog even wat tussen de bomen gekeken en dan zijn we weer op de instap. Het hele avontuur heeft slechts een half uur geduurd en nog 80 bar over. Terwijl we in het water staan na te praten komen de anderen ook terug. Hele verhalen natuurlijk. Ook Wim en Jerry hebben hun grenzen verlegd en even wordt er niet over tanken gepraat.

Maximale duikdiepte 52 meter 10, dat staat, maar wel met het besef dat je de ‘rand' opzoekt. Dit moet je niet wekelijks willen doen. Het is puur technisch duiken en een ervaring, maar heeft een lage ‘genietfactor'. De diepste 10 meter ben je druk met jezelf bezig. En dat is dus ook een element van gevaar. Hoewel je met z'n tweeën bent, let je minder goed op je buddy. Je ziet minder snel dat er iets misgaat en dan is het nog moeilijk om hulp te verlenen.

Dan zwoegend in de warmte terug naar de auto. Uitpellen en even bijkomen, eten en drinken in de zon en ondertussen genieten van de mooie natuur (dûh). Hoewel Wim probeert ons te paaien met ijsjes blijven we hem fijntjes nog een paar keer herinneren. Nee, daar stinken wij niet in meneer. Nog maar 365 dagen.

Met 24 buffers van 50 liter, 300 nog wat bar kunnen onze 9 flesjes tegelijk en in rap tempo gevuld worden (€5,25 voor 15 liter). Vervolgens verkassen we naar de andere instap bij de Rüttler. Hier moet je met volle bepakking een met modder besmeurd houten trappetje af. Onderweg zijn er zitjes voor de conditielozen op de terugweg. Wat een giller!

De Rüttler is een laadstation voor vrachtwagens. Hier dumpten de graafmachines of kiepwagens het krijt in een grote trechter (gat is 4 bij 2 meter). De laadbrug zit nu 20 meter diep en de voet van de toren zit op 32 meter.

Met Gert spring ik van het drijfsteigertje te water en lachen om de gespannen koppies van Jerry en Wim. Voor de eerste keer een echte schredesprong. We volgen het touw naar het begin van de brug. Zelfs de lantaarnpalen staan er nog op. Langs het randje van de brug naar het uiteind en ja hoor daar is de trechter. Ik laat me erdoor vallen. Veel andere duikers. Ik kijk door het gat. Geen Gert (krachterm want het is toch weer 25 m!). rustig rond kijken en pal boven mij zwaait hij (Poeh!). We zakken af langs de toren. Onder de trechter is een afgesloten luchtbel, maar omdat veel duikers hier even in gaan is de lucht zeer zuurstofarm en koolstofdioxiderijk. Automaat inhouden dus! Bovendien is het er donker. Met recht omhoog schijnen zie ik het oppervlak niet. Een beetje schuin levert meteen spiegelende reflectie op (mooi hè, die natuurkunde!). Even m'n hoofd erin en dan weer verder.

Aan de voet van de toren een opening met een rooster erop. Dit is de ‘Meisterbude', waar in het verleden, dankzij veel stof en een kleine ruimte, nog dode duikers uitgevist zijn (heel fout dus!). We spelen een poosje in de trechter en zwemmen over de brug terug. Rechtsaf is het allemaal stof dus linksaf langs de rand en de weg. Na een minuut of 5 gaan we al richting nultijden. Het is tijd om te stijgen. De weg oversteken (goed uitkijken!) en langs de wand hangen de ‘Steinschlagmatten', het uit Alpenlanden bekende gaas over de rotswanden.

We stijgen tot 5 meter en zwemmen dan op die diepte langs de wand terug richting instap. Zo hebben we een actieve veiligheidsstop van een minuut of 7. Boven ons zien we de drijfsteiger met de metalen trap. Hier en daar nog wat witte baarzen in het bos en helaas voor Hilda; geen mes. Na 40 minuten hangen we bij de trap alwaar een aantal poesterige duikers zich naar boven hijst. Heel andere duik dan vanmorgen: Hoge genietfactor, geen rare geestestoestanden. Veel leuker!

Alles in de auto en nog lekker even zwemmen. Ik voel de luchtbellen van de duikers onder mij. Edzer en Gert zwemmen naar het apnoe platform (jazeker, naar 60 meter zonder perslucht). Binnen een paar minuten komt de speedboot aanvaren en maant de heren naar de wal. Verboten zu schwimmen! (wegens koud water)

We gaan uitgebreid aan de Schnitzel en de Currywurst. Na een bijzonder toeristische route komen we toch weer bij de snelweg langs Bremerhaven. En in een poging naar de snelweg bij Oldenburg te komen zit er ook nog een omleitung in de weg. Het wordt een latertje dat we weer thuis zijn.